Jippie-jippie

„Hebt u plakspijkers?” 

De Karweimedewerker keek me aan met een blik die in deze context het best als verbouwereerd kan worden omschreven.

„Plakspijkers?” herhaalde hij, wenkbrauwen opgetrokken, alsof ik hem om een dicht vergiet of een rechte winkelhaak had gevraagd.

„Waarmee je een schilderij kunt ophangen zonder een gat in de muur te maken”, zei ik behulpzaam.

De man schudde langzaam zijn hoofd. „Nee mevrouw”, zei hij afgemeten. „Díé hebben we hier niet.” En ik hoorde hem denken wat elke goedgetrainde Karweikracht denkt als hem gevraagd wordt iets op te zoeken, namelijk: doe het zelf.

Ik voel me in de kluszaak nooit helemaal senang. Dat is enerzijds te wijten aan mijn absolute onkunde op het gebied van blokschaven en behangperforators. Bovendien vind ik de bouwmarkt an sich, met zijn torenhoge stellingwanden, mysterieuze machines en geur van zaagsel en zelfoverschatting, een buitengewoon intimiderende plek voor iemand met twee handen die zo links zijn dat het naar anarchisme neigt.

Nu doen klusketens als Hornbach behoorlijk hun best om zich te bevrijden van hun imago als het exclusieve domein van de man in houthakkershemd. Met ludieke reclames en vrolijke jingles (”jippie-jaja-jippie-jippie-jee”) trekken ze alles uit de kast om te bewijzen dat er – met een beetje hulp van de professionals – in iederéén een doe-het-zelver schuilt. De vraag blijft of dit werkelijk zo is. Wat heeft een theoreticus in de Praxis te zoeken? Wat vindt een alfa of een bèta in de Gamma?

Nu wil ik best toegeven dat een bezoek aan de bouwmarkt ook boeiend kan zijn wanneer je persoonlijke forte niet op het gebied van schuren en schaven ligt. Voor een taalkundige, bijvoorbeeld, valt er genoeg te genieten in dit werktuigbouwkundig emporium. Waterdieven, nageldrijvers, dubbele deursluiters, schroefloze flexomaten, gutsen, drevels en haakse pompnippels – als je een zwak hebt voor zaken waarbij niet direct duidelijk is of het een stuk gereedschap of een schepsel uit ”Harry Potter” betreft, zit je hier goed.

Ook de natuurlijk historicus kan in de Hubo zijn hart ophalen. In de gangpaden heerst namelijk een welhaast linneaanse orde. Wat in de gemiddelde gereedschapsschuur algauw een ratjetoe aan oud ijzer lijkt, ligt hier keurig taxonomisch gerangschikt in rijken, klassen en geslachten, getiteld: ”Gereedschap”, ”Veiligheid”, ”Bouwhelmen”. Wie zijn gezochte artikel eenmaal op juiste wijze gedetermineerd heeft, kan er dan ook zeker van zijn dat hij kierstandhouders, kabelclips en kopkniptangen keurig aantreft waar je ze naar de oorsprong der soorten kunt verwachten.

Nee, aan het inclusiviteitsbeleid zal het niet liggen. Op allerlei manieren doet de bouwmarkt zijn best om het de kluskneus zo makkelijk mogelijk te maken. Houtzagen, verfmengen, inmeten, thuisbezorgen – alles waar enige vorm van technisch inzicht of brute kracht bij komt kijken, wordt de klant hulpvaardig uit handen genomen. Aanhanger huren? Gereedschap gebruiken? De doe-het-zelfzaak knapt ’t voor je op!

En toch …

Nooit kan ik me helemaal aan de indruk onttrekken dat je tussen de multitools en mengdispergeerders stiekem de maat wordt genomen. Dat je hier pas écht meetelt als je op geur een zak mortel van een baal beton kunt onderscheiden, of met je ogen dicht een gripanker uit een bak bouwbeslag kunt vissen. Telkens als ik de klus-gigant binnenstap, hoor ik, kortom, de stem van de Karweikerel in mijn achterhoofd echoën.„Plakspijkers? Nee mevrouw, díé hebben we hier niet.”

Natuurlijk waren ze er wel. Tenslotte had ik ze allang in de webwinkel zien staan: die plastic haakjes die je in een handomdraai aan de muur kunt kleven wanneer schroefgaten in je huurhuis als een halsmisdaad gelden. Zo vond ik ze een halfuur later eindelijk op eigen houtje – bij de afdeling ijzerwaren.

Blij met de bouwmarkt? Och, zeker. Maar jippie-jaja-jippie-jippie?

Nee.

Deze tekst verscheen eerder in het RDMagazine van 3 oktober 2026.