Hondsdagen

O, de hondsdagen. Loom strekken de uren zich uit in het niets. De tijd geeuwt. Er ligt een traag licht over de straten. De hemel is een blinkend vergiet boven de daken. Het water blikkert. De cicade zingt. Het is bladstil.

Heel Europa zuchtte dit jaar onder de warmte toen de zomer zich een laatste keer achter de oren krabde. Matrixborden somden de symptomen van oververhitting op, terwijl langs de boulevards gratis zonnebrandcrème werd uitgedeeld. In Amsterdam kregen de daklozen waterijs. Marseille stelde zijn zwembaden open. In Pompeï sjokte een stroom toeristen met slepende schoenen langs het stoffige steen, waar in eeuwenoud mozaïek een waarschuwing schemert. Cave canem – pas op voor de hond.

De warmste dagen van het jaar – grofweg van 20 juli tot 20 augustus – stonden al bij de Romeinen bekend als de tijd dat ‘de zee kookte, de wijn verzuurde en de honden dol werden.’ Nu is het vooral het seizoen van de sjasliek, de pool noodle en de out-of-office-berichten, die zich in eindeloze variatie aaneenrijgen: ‘Fijn dat je mailt, maar ik ben er even niet’, ‘Over veertien dagen hoop ik u weer fris en fruitig woord te staan’, of, met de frivole overmoed van drie weken weg in het vooruitzicht: ‘Ik ben een weekendje in Praag – maar mijn collega’s helpen graag!’

Toch blijf ik na de hondsdagen steevast met een kater achter. Zodra het kwik daalt, verdwijnen de automatische antwoorden namelijk in ontnuchterend tempo uit het gezicht. Het is alsof je een breinaald in een opblaasbad boort. Bericht na bericht stroomt je inbox binnen met een kordate werklust die elke herinnering aan het dolce far niente met kracht langs de tuintegels wegspoelt. Op zulke momenten denk ik soms aan suizelstilte, de geur van warm asfalt, de schaduwvlekken onder de platanen. ‘Een hondenleven,’ mijmer ik zacht – maar ik zeg het met heimwee, en niet met wrok.

Gelukkig ben ik niet de enige in wie het verlangen naar vertraging bij tijden zijn staart roert. Het zogenaamde slow movement is een initiatief dat al sinds de jaren ’80 langzaam opmars maakt. Er is slow food, slow fashion, slow coffee en zelfs slow conversation, waarbij je alleen aan het woord mag zijn zolang je het hiervoor aangewezen suikerpotje vasthoudt.

Dat sloom het nieuwe slay is, blijkt ook wel uit een van de grootste kijkcijferkanonnen uit de geschiedenis van de Zweedse televisie: de jaarlijkse elandentrek in Lapland, die drie weken lang vierentwintig uur per dag live uitgezonden wordt. Maar liefst negen miljoen kijkers keken vorig jaar in real time toe hoe honderden dieren dag in dag uit door de ijzige Ångerman-rivier waadden om in het zuiden te overzomeren.

De Scandinaviërs zijn dol op dit soort trage televisie. Of het nu een kerk is die met een topsnelheid van vijfhonderd meter per uur naar een nieuwe plek wordt verhuisd, een zalmviswedstrijd van bijna een etmaal lang of een fjordencruise van 379 uur aan één stuk – de ware fan blijft aan de buis gekluisterd. Hoe langer je naar iets kijkt, hoe meer nuance je er immers in ontdekt. Een zorgvuldig bestaan brengt bovendien niet alleen de schoonheid in het alledaagse naar boven, maar zet ook je stresslevels in een lagere versnelling. Wie stapvoets leeft, loopt nooit zichzelf voorbij.

Langzaam leven is geen kunst – het is een keuze. Mocht u mij volgend jaar na de hondsdagen zoeken, dan vindt u mij vermoedelijk niet thuis. Op mijn digitale deur treft u alleen een briefje.

‘Wat aardig dat u mailt, maar u hebt pech:

ik ben op het moment een poosje weg.

Wanneer ik terugkom is nog eventjes de vraag –

ik maak voor onbepaalde tijd een trip naar Traag.’

 Deze tekst verscheen eerder in het RDMagazine van 13 september 2025